Bosanski Haber Girişi : 26 Şubat 2021 14:17

Masakr u Hocaliju –  Genocid u Srebrenici: Boli koje ne prolaze

Ono što se desilo  26. februara 1992. godine u Hocaliju, i 11. jula 1995. godine je nešto najmračnije, najteže, najgore što se moglo desiti u historiji čovječanstva, i ne može se nazvati drugačije osim genocid, i zločin protiv čovječnosti...

 

Prošlo je 29 godina od masakra u grada Hocali u Azerbejdžanu ali bol u srcima Azerbejdžanaca još uvijek je svježa. Ovaj masakr ostao je zapisan kao mrlja u historiji čovječanstva.

 

 

Raspadom Sovjetskog saveza, Armenci su počeli polagati pravo na teritorije protiv Azerbejdžana, i poduzeli su akciju zauzimanja Hocalija, koji je jedini imao aerodrom i strateški značaj u regiji, a koji su oni blokirali posljednjih dana 1991. godine.

Armenci su svoje napade koji su trajali mjesecima, intenzivirali 25. februara 1992. godine, kada su noću napali Hocali uz pomoć 366. motorizovane sovjetske ruske vojske, koja se tada nalazila u Hankendiju.

 

 

Armenci, kojima okupacija nije bila dovoljna, počinili su jedan od najkrvavijih masakra 20. stoljeća, masakrirajući civile i mučeći zatvorenike. Fotografije i videozapisi snimljeni u to vrijeme otkrivaju veličinu masakra.

 

Prema podacima Glavnog tužilaštva Azerbejdžana, tada je ubijeno je 613 azerbejdžanskih državljana uključujući 106 žena, 70 starih osoba i 63 djece, koji su se našli u bezizlaznom stanju u mjestu Hocali, gdje je ranije živjelo sedam hiljada osoba.

 

 

Masakr je preživjelo 487 osoba sa teškim povredama. Armenske snage su zarobile 1.275 osoba, od kojih se za 150 osoba do danas ne zna gdje su i šta se desilo s njima. Finansijska šteta azerbejdžanske države zbog okupacije Hocalija iznosila je 170 miliona dolara.

 

Prema Azerbejdžanu ono što se dogodilo u Hocaliju znači ozbiljno kršenje brojnih ugovora, kao što su Ženevska konvencija iz 1949. godine, konvencija Ujedinjenih nacija (UN) o sprečavanju i kažnjavanju zločina genocida, Konvencija o građanskim i političkim pravima, Konvencija protiv mučenja, Konvencija dječijih prava i mnogi drugi.

 

 

 

U odluci Evropskog suda za ljudska prava, 22. aprila 2010. godine, ono što se dogodilo u Hocaliju smatra se ratnim zločinom ili zločinom protiv čovječnosti.

 

 

 

Ovo nije jedini masakr i zločin protiv čovječnosti u 20. stoljeću. Skoro pa isti masakr se desio u Srebrenici, u Bosni i Hercegovini 1995. godine kada je za jedan dan ubijeno 8.372 osobe.

Protjerivanje, pokolj, ubijanje, mučenje, masakriranje, silovanje – sve se desilo u Srebrenici koja je bila zaštićena baza Ujedinjenih nacija (UN), ali i u drugim gradovima Bosne i Hercegovine, u periodu od 1992. do 1995. godine. Zločine u Srebrenici su počinili pripadnici specijalnoe srpske vojne postrojbe Škorpioni te srpskim vojnim snagama u Bosni i Hercegovini.

 

Ono što se desilo  26. februara 1992. godine u Hocaliju, i 11. jula 1995. godine je nešto najmračnije, najteže, najgore što se moglo desiti u historiji čovječanstva, i ne može se nazvati drugačije osim genocid, i zločin protiv čovječnosti.

 

/Index.

 

Iako je Međunarodni sud za rane zločine počinjene za području bivše Jugoslavije, u Hagu u januaru 2007. počinjeni zločin srpskih vojnih snaga u Srebrenici okarakterisao kao genocid, a Evropski parlament u januaru 2009. godine 11. juli proglasio „Dan sjećanja na genocid u Srebrenici“, srbijanske vlasti su drugačijeg mišljenja.

Vlasti Srbije smatraju da se u Srebrenici desio stravičan zločin, i da ne postoji opravdanje za taj zločin. No, premijerka Srbije Ana Brnabić ne misli da se u Srebrenici dogodio genocid.

 

- Mislim da je, znate.. Znate, izgleda kao...Mislim da je to bio užasan, užasan zločin. Ali genocid je u osnovi kada.. Genocid je ubistvo cele populacije – žena, dece... A ovde to nije bio slučaj, rekla je premijerka Srbije.

 

/Twitter 

 

Međunarodni sudovi te sudovi Bosne i Hercegovine, Hrvatske i Srbije izrekli su više od 700 godina zatvora za genocid i druge zločine u Srebrenici. Osuđeno je 47 osoba, jer su bili nalogodavci i/ili izvršioci zločina.

 

Izrečeno je pet kazni doživotnog zatvora. Među njima su kaznu doživotnog zatvora dobili: Radovan Karadžić, a osuđen je za genocid i druge zločinjene počinjene u BiH u periodu 1992-1995.

Zatim, Ljubiša Beara, osuđen je na osnovu individualne krivične odgovornosti po jednoj tački za genocid, po četiri tačke za zločine protiv čovječnosti i po jednoj tački za kršenje zakona i običaja ratovanja. Tu je i Zdravko Tolimir, optužen je u sedam tačaka za genocid, udruživanje radi počinjenja genocida, istrebljenje, ubistva, progon, deportacije i prisilno premještanje bošnjačkog stanovništva Srebrenice. I, Vujadin Popović optužen je za sudjelovanje u udruženom zločinačkom poduhvatu ubijanja bošnjačkih muškaraca Srebrenice te da je djelovao sa namjerom progona. Proglašen je krivim za genocid, istrebljenje, ubistvo i progon. I, Ratko Mladić osuđen je za genocid počinjen u Srebrenici, kao i za teroriziranje civila tokom opsade Sarajeva, koja je trajala 44 mjeseca i u kojoj je ubijeno više od 10.000 ljudi. Presudom je proglašen krivim i za progon Bošnjaka i Hrvata širom Bosne i Hercegovine te uzimanje pripadnika UNPROFOR-a za taoce.

 

 

Ono što se desilo u Hocaliju i Srebrenici osuđuju mnogi svjetski zvaničnici dok je za neke još uvijek samo "stravičan zločin". 

 

 

/

 

 

 

 

Zambak.ba/Trthaber/N.Đ.